Արծիւն ու արտոյտը

Արծիւը կանգնած սեւ ժայռի գլխին
Հանգիստ ու հպարտ նայում է չորս դին.
Ցածն ամպեր ճերմակ յօդում են ձորում,
Վերեւում վճիտ եթերն է ծորում:
Եւ ձիւնագագաթ լեռների արքան
Չորս դին է նայում,
ասում ինքն իրան.
«Ինձնից բարձր էլ
ո՞վ կարող է սլանալ,
Այս վեհ բարձունքին ինձ պէս
տԷր դառնալ»։

Յանկարծ երկնքի անհուն կապոյտից
Անուշ ճռւողիւն հնչեց բերկրալից։
Արծիւն ահաւոր նայեց դէպի վեր,
Տեսաւ՝ ուժը չէ աշխարհին միշտ տէր.

Արտոյտը փոքրիկ մինչ երկինք հասած,
Արեւի ոսկի փայլովն ողողուած,
Գովքն էր գեղգեղում
կենսաբեր գարնան,
Մահամերձ երկրի
օրհներգն յարութեան։

 Յովհաննէս Յովհաննիսեան